De eerste expositie in de nieuwe Kabinetten van De Vleeshal was een groepstentoonstelling met werk van Guido Lippens, Jaap Kroneman en Sophie Tottie.
Foto('s): Kees Brandenburg
Guido Lippens
How Sweet 2 was een presentatie van tekeningen en schilderijen van Guido Lippens (1939), die in hun kleuren- en vormentaal doen denken aan exotische culturen: Arabische arabesken; oosterse pracht. Zijn schilderijen zijn opgebouwd uit zich herhalende vormen en patronen die door hun intense kleurkracht het schilderij in beweging lijken te zetten. Hoewel de patronen ogenschijnlijk geordend zijn binnen symmetrische en rationele schema’s, blijken ze bij nadere beschouwing hun eigen weg te gaan.
Sophie Tottie
In de videofilm, Untitled (The Sleepwalkers 1991) van de Zweedse Sophie Tottie (1967) draagt een man een tekst voor van de Duitse schrijver Herman Broch. De pulserende manier waarop deze tekst wordt uitgesproken maakt hem tot een revolutionair credo. Hierin wordt de kunstenaar op één lijn gesteld met de soldaat, de sociaal ambitieuze bourgeois, de zakenman en de politicus. De kunstenaar, in zijn streven de top te bereiken, voert zijn werk tot het uiterste zodat het alleen nog maar in kleine kring begrepen wordt.
Jaap Kroneman
Van Jaap Kroneman (1968) werd een bewegend schilderij getoond. Dit werk speelde met de beperkingen van de schilderkunst. Waar veel kunstenaars hun toevlucht tot de videocamera zoeken om aan het statische van het schilderij te kunnen ontsnappen, heeft Kroneman het schilderij zelf in beweging gezet. De over en langs elkaar heen strijkende penseelstreken vormen steeds andere patronen, daarmee de illusie van een toverlamp creërend.
